ਚੁਕੰਦਰ (ਬੀਟਾ ਵਲਗਾਰਿਸ) ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰਿਆਣਾ, ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਉਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੱਚਾ, ਭੁੰਨਿਆ, ਜਾਂ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸੋਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੁਕੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਡੱਬਾਬੰਦ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਚਾਰ, ਮਸਾਲੇ ਦਾਰ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਖੱਟੀ ਚਟਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਜੂਸ ਅਤੇ ਡੀਹਾਈਡਰੇਟਡ ਪਾਊਡਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।

ਵਪਾਰਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਡੈਟ੍ਰਾਇਟ ਡਾਰਕ ਰੈੱਡ, ਕ੍ਰਿਮਸਨ ਗਲੋਬ, ਅਰਲੀ ਵੰਡਰ, ਕ੍ਰੋਸਬੀ ਮਿਸਰ, ਬਰਪੀਜ਼ ਰੈੱਡ ਬਾਲ, ਰੂਬੀ ਕੁਈਨ ਅਤੇ ਊਟੀ -1 ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਮੁੱਖ ਬਿਜਾਈ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਾੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਦਰਸ਼ ਬਿਜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ ਨਵੰਬਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੂਨ ਤੋਂ ਨਵੰਬਰ ਹੈ। ਚੁਕੰਦਰ ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਹੈ ਜੋ ਹਲਕੇ ਠੰਡ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਜੰਮਣ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੰਗ, ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਗੁਣਵੱਤਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਚੰਗੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਤਾਪਮਾਨ 18 ਤੋਂ 25 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ ਦੀ ਰੇਂਜ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਖੰਡ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੁਕੰਦਰ 5-10 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ ਦੀ ਰੇਂਜ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤਾਪਮਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫਤਿਆਂ ਲਈ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੋਲਟਿੰਗ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਾਰਕਿਟ ਕਰਨ ਯੋਗ ਆਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਹਲਕੇ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਜ਼ੋਨਿੰਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ - ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਵੇਂ ਹਲਕੇ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਕੇਂਦਰਿਤ ਘੇਰਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਖ।

ਬਿਜਾਈ 1.5 ਤੋਂ 2 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ 'ਤੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਰੇਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਬੀਜ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਬਣਾ ਕੇ 3-4 ਕਿਲੋ ਬੀਜ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ 45 ਤੋਂ 50 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਨੀਰੀ ਨੂੰ 10-15 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਤਰਜੀਹੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਬੂਟੇ ਵਿਰਲੇ ਕਰਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਾਰਜ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਲਗਭਗ 40 ਹਜ਼ਾਰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹਾੜੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬੀਜ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਬੂਟੇ 5 ਤੋਂ 6 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਉਚਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬੂਟੇ ਵਿਰਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਫਸਲ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਤਰ-ਖੇਤੀ ਕਾਰਜ ਨਦੀਨ ਕੱਟਣਾ, ਬੂਟੇ ਵਿਰਲੇ ਕਰਨੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣਾ ਹੈ। ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਸਹੀ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਫਸਲ ਨੂੰ ਨਦੀਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫ਼ਸਲ ਨੂੰ ਨਦੀਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰੱਖਣ ਲਈ 2-3 ਹੱਥੀਂ ਨਦੀਨ ਕੱਟਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੱਧ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬਿਜਾਈ ਦੇ 20-35 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨਦੀਨਾਂ ਦੀ ਨਿਕਾਸੀ ਅਤੇ ਗੋਡੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਟੈਮਪਰੇਟ ਅਤੇ ਅਗੇਤੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਾਈ ਦੇ 15-20 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨਦੀਨਾਂ ਦੀ ਨਿਕਾਸੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਨਦੀਨਨਾਸ਼ਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੇਂਡਿਮੇਥਾਲਿਨ@ 0.5 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਏ.ਆਈ. ਜਾਂ ਅਲਾਕਲੋਰ 0.6 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਏ.ਆਈ. ਜਾਂ ਫਲੂਕਲੋਰਾਲਿਨ @ 0.4 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਏ.ਆਈ. ਜਾਂ ਆਈਸੋਪ੍ਰੋਟੂਰਾਨ 0.4 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਏ.ਆਈ. ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ 300 ਲੀਟਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨਦੀਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਚੁਕੰਦਰ ਨੂੰ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੈਸਟ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਚੰਗੇ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜੈਵਿਕ ਖਾਦ @ 8 ਤੋਂ 10 ਟਨ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੀ ਹੋਈ ਰੂੜੀ ਖਾਦ ਅਤੇ ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ। ਰੂੜੀ ਖਾਦ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਵਾਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਖਾਦ ਦੀ ਖੁਰਾਕ 30 ਕਿਲੋ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ, 40 ਕਿਲੋ ਫਾਸਫੋਰਸ ਅਤੇ 25 ਕਿਲੋ ਪੋਟਾਸ਼ੀਅਮ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਾਲਾ ਧੱਬਾ, ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਵਿਕਾਰ ਬੋਰੋਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬੌਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਬੋਰੇਕਸ @ 4 ਤੋਂ 6 ਕਿਲੋ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੂਖਮ ਪੋਸ਼ਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤ ਦੇ ਫੋਲੀਅਰ ਸਪਰੇਅ ਕਰੋ। ਬਿਜਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਦੀ ਅੱਧੀ ਅਤੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਫਾਸਫੋਰਸ ਅਤੇ ਪੋਟਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੁਰਾਕ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਦਾ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਜਾਈ ਦੇ 4 ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ 7.5 ਤੋਂ 10 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਟਾਪ ਡਰੈਸਿੰਗ ਵਜੋਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਿੰਚਾਈ ਦੀ ਤੁਪਕਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੁਲਣਸ਼ੀਲ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਫਰਟੀਗੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਖਾਦਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਫਸਲ ਦੇ ਬਿਹਤਰ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਪੈਦਾਵਾਰ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਵਧੀਆ ਉੱਗਣ ਲਈ ਬਿਜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ ਖਾਦ ਦੀ ਟੌਪ ਡਰੈਸਿੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਹਲਕੀ ਸਿੰਚਾਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਲਗਭਗ 4 ਤੋਂ 6 ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ 10 ਤੋਂ 12 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ 'ਤੇ ਫਸਲ ਦੀ ਸਿੰਜਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀ ਹਫਤੇ ਲਗਭਗ 20 ਤੋਂ 30 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਨਿਯਮਤ ਸਿੰਚਾਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਅਤੇ ਸਖਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਤੁਪਕਾ ਸਿੰਚਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕਸਾਰ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਾਂਭ-ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਐਫਿੱਡ, ਸੁਰੰਗੀ ਕੀੜਾ, ਫਲੀ ਬੀਟਲ, ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਡੀਆਂ , ਸੈਨਿਕ ਸੁੰਡੀ ਅਤੇ ਵੈਬਰ ਮੁੱਖ ਕੀੜੇ ਹਨ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਝਾੜ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕਟਾਈ ਕੀਤੀ ਉਪਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲੈਕਟਿਕ ਸਪਰੇਅ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਓ। ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ ਸਰਕੋਸਪੋਰਾ ਪੱਤੇ ਦਾ ਧੱਬਾ, ਪੀਲੇ ਧੱਬਿਆਂ ਦਾ ਰੋਗ, ਚਿੱਟਾ ਰੋਗ, ਪੀਲਾ ਵਾਇਰਸ, ਰਾਈਜ਼ੋਕਟੋਨੀਆ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲਣ ਜਾਂ ਗਿੱਚੀ ਗਲਣਾ ਅਤੇ ਕੂੰਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਲਈ ਰਾਜ ਜਾਂ ਕੇਂਦਰੀ ਖੋਜ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਲੀਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਝਾੜ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

ਮੰਡੀ ਕਰਨ ਯੋਗ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਸਿਰਫ 3-5 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਕਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਟਾਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਜਾਈ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 80 ਤੋਂ 90 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਚੁਕੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੁਕੰਦਰ ਦੀ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਲਈ ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਖੇਤੀ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਝਾੜ 12-15 ਟਨ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੇਖ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਈਕਨ '🖒 ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ!